เรื่องสั้นร้อยห้าสิบซีซี

โดย โอสธี

“เราควรอ่านแต่สิ่งที่ทำร้ายเราได้  – – –หนังสือต้องเป็นดั่งขวานฟาดฟันใส่ทะเลน้ำแข็งในจิตใจเรา”
ฟรันซ์ คาฟกา

เมื่อสัปดาห์ก่อนผมได้ไปเยี่ยมบ้านของบรรณาธิการอาวุโสท่านหนึ่ง
ท่านคือตำนานแห่งวงการน้ำหมึก
นักเขียนใหม่ล้วนเคารพยำเกรงในความเข้มงวดของท่าน
ส่วนนักเขียนเก่าเคารพรักในความเอื้ออารีที่ท่านมีแก่ทุกชีวิตในแวดวงวรรณกรรม
หลายคนเปรียบเทียบท่านเป็นดังหัวรถจักรไอน้ำของขบวนรถไฟสายอักษร
เก่าแก่แต่คลาสสิก บุคลิกทรงพลัง และเสียงดังฟังชัด

วันนั้นท่านอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ผมเดาได้ทันทีว่ามีคนส่งต้นฉบับระดับสุดยอดให้ท่านพิจารณา

“ผมได้รับเรื่องสั้นมาเรื่องหนึ่ง เป็นแนวทางใหม่ที่ยังไม่เคยมีใครเขียนมาก่อน”

ท่านเป็นผู้รู้แจ้งในแขนงเรื่องสั้น ถ้าท่านบอกว่าใหม่
ก็หมายความว่ามันไม่เคยถูกเขียนขึ้นมาก่อน ไม่ว่าจากมุมใดในโลก
ผมรีบออกปากขอแบ่งปันตัวหนังสือเพื่อเปิดโลกทัศน์อันคับแคบของตัวเอง
ท่านเดินหายไปทางหลังบ้านพักใหญ่ ก่อนจะโผล่มาเรียกผมที่ประตูหน้าบ้าน

บรรณาธิการใหญ่ยืนอยู่กลางลานดิน
ข้างกายมีมอเตอร์ไซค์ขนาดเครื่องยนต์ร้อยห้าสิบซีซีคันหนึ่งจอดอยู่
ผมเพิ่งรู้ว่าท่านมีพาหนะส่วนตัวด้วย

“นี่ไง เรื่องสั้นที่ผมพูดถึง”

มือที่ตรวจแก้ต้นฉบับนับพันตบลงบนอานรถ
ผมเดินเข้าไปเปิดมันออกเพราะคิดว่าท่านเก็บเรื่องสั้นไว้ข้างใน

“เอ๊ะ คุณนี่ใจร้อนจริง อย่าเพิ่งเปิดอ่านตอนจบสิ”

คำพูดของท่านทำให้ผมสับสน ผมมองหน้าท่าน ท่านก็มองหน้าผม

“คุณดูไม่ออกหรือ นี่ไงเรื่องสั้น ชื่อเรื่องว่าร้อยห้าสิบซีซี”

มอเตอร์ไซค์คันนั้นไม่ต่างจากมอเตอร์ไซค์รุ่นเดียวกันคันอื่นเลย
แฮนด์อยู่ในที่ที่ควรจะเป็นแฮนด์ ล้อทั้งคู่ก็อยู่ในที่ที่ควรจะเป็นล้อ
แถมยังมีป้ายวงกลมและป้ายทะเบียนถูกต้องตามกฎหมายด้วย

ถ้ามีใครพยายามบอกผมว่านี่คือเรื่องสั้น ผมคงหัวเราะใส่เขาอย่างไม่เกรงใจ
แต่ชายที่อยู่ตรงหน้าคือบรรณาธิการมือทองผู้ทุ่มเทชีวิตให้วรรณกรรม
เมื่อท่านบอกว่ามอเตอร์ไซค์เป็นเรื่องสั้นผมจึงไม่กล้าหัวเราะ
ไม่กล้าถามอะไรมาก ได้แต่ยืนทำท่าซาบซึ้งกับมันเสียเต็มประดา
เพราะไม่อยากให้ท่านเห็นว่าผมตื้นเขินเกินจะเข้าใจงานเขียนแนวใหม่

จนกระทั่งกลับบ้าน ผมยังคิดถึงรถคันนั้นจนนอนไม่หลับ
ต้องลุกขึ้นมาค้นหนังสือที่ถือว่าแปลกประหลาดเท่าที่มีมาอ่าน
เพื่อหาความกระจ่างในสิ่งที่ยังข้องใจ
แล้วสายตาผมก็สะดุดเข้ากับตัวหนังสือของนักเขียนท่านหนึ่ง

“เราควรอ่านแต่สิ่งที่ทำร้ายเราได้ – – -หนังสือต้องเป็นดั่งขวานฟาดฟันใส่ทะเลน้ำแข็งในจิตใจเรา”

ใช่แล้ว ไอ้มอเตอร์ไซค์คันนั้นทำร้ายผมจนปวดกะโหลก
เหมือนกับถูกมันสะบัดร่วงลงมาโดยไม่ได้สวมหมวกกันน็อก
ถ้าบอกว่ามันคือมอเตอร์ไซค์ธรรมดาก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สมองของผมยังคงถูกแช่แข็งต่อไป
แต่พอบอกว่ามันเป็นเรื่องสั้น ความเชื่อดั้งเดิมย่อมถูกสั่นคลอน
ผมต้องหานิยามใหม่มารับรอง สมองถูกใช้งานจนร้อนจัด
น้ำแข็งที่เคยเกาะสมองถูกละลายจนหมดสิ้น

ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าคุณค่าของเรื่องสั้นร้อยห้าสิบซีซีอยู่ตรงไหน
มันคืองานเขียนแนวใหม่ที่เปลี่ยนโลกทัศน์ของผู้อ่านได้อย่างสิ้นเชิงนั่นเอง

คืนนั้นเมื่อฝูงนักซิ่งส่งเสียงดังแสบแก้วหูบนถนนหน้าบ้าน
ผมไม่ได้สบถหยาบคายเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ
แต่กลับลองเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เผื่อจะค้นพบความหมายที่ซ่อนอยู่
เหมือนที่ผมค้นพบจากเรื่องสั้นเรื่องนั้น

หลายวันต่อมาผมได้ข่าวว่าบรรณาธิการมือทองถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลประสาท
พวกเรานักเขียนหนุ่มเดินทางไปเยี่ยมอย่างพร้อมเพรียง
ภรรยาของท่านเล่าให้ฟังว่า เมื่อเดือนก่อนท่านรื้อหนังสือในคลังออกมาตรวจสอบ
พบว่ามีหลายสิบเล่มอยู่ในสภาพชำรุดเสียหาย ท่านจึงนำมาไสกาวเข้าเล่มใหม่ด้วยตัวเอง
การสูดดมกาวที่ผสมทินเนอร์เข้าไปมากส่งผลต่อสมอง
อาการผิดปกติของท่านมีตั้งแต่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ พูดจาเลอะเทอะ
จนถึงขั้นขโมยรถมอร์เตอร์ไซค์ของเพื่อนบ้านมาขี่เล่น
แต่แพทย์บอกว่าพักผ่อนที่โรงพยาบาลสักสองสามวันก็น่าจะกลับเป็นปกติอีกครั้ง

ผมได้แต่หวังว่าเมื่อท่านออกจากโรงพยาบาล
ท่านจะยังยืนยันว่ามอร์เตอร์ไซค์คันนั้นเป็นเรื่องสั้นอยู่เช่นเดิม
ไม่อย่างนั้นผมอาจต้องเข้าไปอยู่ในโรงพยาบาลแทนท่าน
เพราะผมเริ่มรู้สึกว่าเสียงมอร์เตอร์ไซค์ซิ่งช่างไพเราะราวกับเสียงเพลงซิมโฟนีไปเสียแล้ว.

Advertisements

2 responses to “เรื่องสั้นร้อยห้าสิบซีซี

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: