ใช่ว่าคนเราจะตกหลุมรักกันได้ทุกวัน
การตกหลุมรักครั้งสุดท้ายของผม ต้องย้อนหลังไปถึง 5 ปีก่อน
ตอนที่ผมฟัง The Blower’s Daughter ครั้งแรก
และพบว่าผมรักหนุ่มไอริชที่ชื่อแดเมียน ไรซ์เข้าซะแล้ว
หลังจากนั้น หูคู่เดิมก็พาผมไปรู้จักกับศิลปินหนุ่มสาวอีกหลายราย
บางคนดึงดูดใจผมได้ในช่วงสั้นๆ บางคนก็คบกันเป็นเพื่อนสนิท
แต่ไม่มีสักรายที่ทำให้ผมรู้สึกหลงใหลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ
จนกระทั่งผมได้รู้จักหนุ่มๆ ไอซ์แลนด์ที่มีชื่อว่าซิกูร์ รอส (Sigur Ros)
ผมได้แต่ถามตัวเองว่าไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา
เพราะซิกูร์ รอสไม่ใช่หนุ่มน้อยวัยแรกแย้มแล้ว
พวกเขาออกอัลบั้มแรกมาตั้งแต่ 10 ปีก่อน
และพวกเขาก็ไม่ได้โด่งดังแค่ในบ้านเกิด
แต่มีแฟนเพลงทั่วโลก รวมทั้งในเมืองไทย
ทั้งที่เพลงของพวกเขาร้องด้วยภาษาไอซ์แลนดิกล้วนๆ
สำหรับคนที่ไม่เคยฟังเพลงของพวกเขา
ก็ขอนิยามง่ายๆ ว่า เพลงของซิกูร์ รอสเป็นป็อปร็อกที่งดงาม เรียบง่าย และอลังการ
หรือจะเปรียบเทียบแบบหยาบๆ ว่า เหมือนกับ โคลด์ เพลย์ + เอนยา ก็พอได้
หรือถ้าใครเคยชมสารคดีธรรมชาติมหัศจรรย์ของไอซ์แลนด์
ก็น่าจะพอนึกออกว่า วงร็อกจากแผ่นดินแห่งนั้นน่าจะเล่นดนตรีแบบไหน
ถ้ายังนึกไม่ออกจริงๆ ก็ดู MV สวยๆ จากอัลบั้มเก่าของเขาก็ได้ครับ
แต่ถึงจะรักพวกเขาแค่ไหน
ผมก็ยังต้องแอบดูคลิปของพวกเขาไปพลางๆ ก่อน
เพราะซีดีซิกูร์ รอสไม่มีจำหน่ายในราคาไทยๆ ครับ
ต้องอิมพอร์ตเข้ามาสถานเดียว
เอาไว้ให้ผมทำงานเก็บเงินซักพักก่อน
รับรองว่าจะไปสู่ขอพวกเขามานอนกอดที่บ้านแบบยกเซ็ตแน่นอน!!!
